عشق در برخي از زمانها، موقعیتها و شرايط راحتتر به سراغ آدمي میآید و گو اینکه آدمي آماده پذيرش عشق است . اين عوامل تحت سه عنوان عوامل عمومي، عوامل موقعيتي و عوامل فردي در زير به صورت خلاصه آمده است.
الف – عوامل عمومي
1 – آشنايي : گذران وقت باهم، نزديك يكديگر زندگي كردن، باهم مواجهشدن، به هم انديشيدن و انتظار تعامل باهم را داشتن 2 – خصوصيات مثبت : ظاهر، ویژگیهای فيزيكي، خصوصيات شخصيتي مانند مهرباني، هوش، بذلهگویی و غيره
3 – شباهتها : نگرشهای مشابه، ویژگیهای شخصيتي و روشهای فكري مشابه
4 – دوستي متقابل : فهميدن اینکه ديگري ما را دوست دارد.
5 – هنجارهای اجتماعي : هنجارهاي جذابيت اجتماعي ، مانند موقعيت، شیوهی زندگي، اهداف مورد تأييد جامعه، تأييد ديگران و مقبوليت اجتماعي
6 – برآوردن نياز : برآوردن نیازهایی همچون عاطفه، دوستي، عزتنفس، امنيت، حمايت و كمك.
ب – عوامل موقعيتي :
1 – غيرمعمول بودن موقعيت : مكان ويژه يا ناآشنا، تجربهی داستان گونه، فعالیتهای غیرتکراری و غيرروزمره مانند سفر.
2 – راز آلودگي و ابهام : چه در موقعيت و چه در خود فرد يا در آیندهی ارتباط .
3 – برانگيختگي فيزيولوژيك : برانگيختگي ناشي از هيجان يا فعاليت جسماني همچون تهييج ، اضطراب، تعارض،خنده، فعالیت ماهیچهای و غيره.
4- انزوا از ديگران و تنها بودن.
ج – عوامل فردي
1- خصوصيات فردي : برخي از خصوصيات فرد مانند صدا، چشمها، حالت چهره ، قيافه يا حركاتي كه به شخص جذابيت میدهد.
2- آمادگي فردي : براي ورود به يك ارتباط، دلبستگي هاي قبلي، هنجارهاي جامعه دربارهی زمان همسرگزینی و عوامل موقعيتي، شخصي و روانشناختی.
